kroepoek versus pseudokroep

Gisteravond aten we nog nasi met kroepoek...De kinderen gingen lekker naar bed. Maar toen ik om 10 uur naar bed ging hoorde ik Silas ineens heel hard kuchen, slijm ophoesten. Dat deed hij al een paar weken; verkouden, snotterig...maar toen werd het toch serieus. Hij huilde en piepte. Letterlijk. Het leek alsof hij bijna geen adem kreeg. Ik riep David en belde vervolgens de huisartsenpost, want ik vertrouwde het voor geen meter. Omdat ik al in slaaptenue was, ging David met een ingepakte Silas naar het ziekenhuis. De arts wist het meteen: pseudokroep (da's nog eens wat anders dan kroepoek). Hij kreeg medicijnen mee en moest wat rechterop slapen. Na de avondfles, die hij vervolgens weer totaal uitspuugde, in bed. Een korte nacht voor ons, maar gelukkig lachte hij ons vanochtend weer tegemoet. En kletst hij nu weer gezellig. Wat een avontuur en wat ben je dan ineens weer blij als hij weer volop leeft (en wat kan ik me dan in eens enorm veel zorgen maken)! Hopelijk verdwijnt dat piepje in z'n adem snel en wordt hij weer helemaal gezond. Hij is zo'n lekker vrolijk en lief mannetje!